A l l e s b e h a l v e d e l i e f d e
poëziewedstrijd voor jongeren van 16 t/m 29 jaar
2e ronde
2e ronde
Deelnemers aan de tweede ronde:
MIR -
Femke Vindevogel -
jago -
jerry -
Lindsay Van den Abbeele -
Tsjarlie Tsjapling -
Pim te Bokkel -
Lucas Laherto Hirsch -
Hash -
Lux -
Ismene -
Myrte Mooi -
X Roelens -
David Troch -
Jill Bertels -
Daryl Eaves -
Robert Nouwen -
Charles Achterhuijzen
Lucas Laherto Hirsch
(1975)
spreekstof
(voor Mohs Volke)
ik hoor een schuurmachine
want het is voorjaar
de kat wordt kaler
en ik lig op de bank als
we over Hans Andreus praten
(zijn enigma's en het woord dat wij
nog moeten breken
in ons laten zakken
verteren zelfs)
kijk ik naar de eetlust in je handen
je hoofd en onze vriendschap
naar de minuscule haartjes op mijn trui
in de straat passeert een spakentikkende fietser
een zomaar helmloze brommerjongen
viert zijn eigen lente
hij wappert met een reden
het schuurpapier is op
vandaag zijn wij de sfinx
strepen aan de hemel
diepe oceaan
de kerstman heeft een lok van zijn baard verloren
getrokken door een chromen stip
drijft het nu door blauwgeschoren lucht
roer mij
ik ben de bodem
als ik dan van daar
naar nog eens daar
in nekstand naar de hemel tuur
kom
schenk mij verbeelding uit zuurstof en
laat de glimmervis meer watten kuchen
het mismaakte vliegtuig
trekt zijn strepen door mijn zicht
ik condenseer
het weerzien van een oude vriend
het aangewezen kind zijn
als je thuis aan de keukentafel zit
naast de kaars staart en denkt dat
de schaduw het ongeduld lijkt te groeien
dan de opening na het bonsmoment
de deur verandert in een broederlijk dier
met de ervaring van het armen heffen
de eerste fase van het weerzien is
de kuis en weelderig geslagen vreemdeling begroeten
vervolgens is er aandacht voor het minieme geluid
dat de longen uiten
het knikken van de hals en
het tot stilstand laten komen van de afwijzende hand
de kans bestaat dat er naast de bevestigende woorden ook
een nee uit verbazing wordt gesproken
dit heet ook wel het-even-niet-weten-wat te zeggen
dan is er het willen grijnzen
een herkennen wat je in je geheugen zag en
hoe je dacht dat het was
tussen een dag en een tijd geleden
de vingers strekken zich dan
als verlengstuk van jouw vrolijk brein
de vergeten schouder wordt opgestoft met je groetorgaan en
het tot zitten manen in een meervoudige vriendelijkheid
vindt zijn oorsprong in gewoonte
tegelijkertijd is er een handgemeen gaande tussen
schuifbewegingen en zitverlangens
de stoelen zijn het lijdend voorwerp
de handelingen van je broeder imiteren
is een mogelijkheid als je
op de hoogte van zijn ogen wilt blijven hangen en
de eerste vragen door je mond wilt laten hinkelen
goed lijkt er altijd wel iets mee te maken te hebben
dat hoor je vaak aan de zin
de wederzin kent ook deze ervaring
maar is dan vaak met jou verbonden
nu groeit de vriendschap bijna tot de volzin
die het kennen omvat en de historie herhaalt
bij het weerzien van een vriend
tracht je van het heden naar het verleden te spreken
naar gelang de stand van de zon afneemt
of toe natuurlijk
dat heeft weer met de tijd te maken
die verstrekt in het tempo van de sfeer
van het samenzijn
en ook de hechtheid tussen vrienden en
de toestand van de zin
na een tijdelijk zijn komt er altijd het moment dat
de deur het valse gat gaat produceren
dat blijkt uit het veelzijdige gaan-snel-zien-zeggen en
de droevigheid van stemmen en
een vrolijkheid in instemmen
de rug wordt gekeerd op het verlaatmoment en
de gang zet het volgende weerzien in werking
naast zijn dagelijkse routine van een open en een dicht gaan
wacht de deur daarna in neutrale stand
op de terugkomst van herinneringen
een oude blijdschap en
het fijntjes handen schudden
hij verlaat graag zijn post
voor het weerzien van een oude vriend